وبلاگ علمی فرهنگی
پگاه چون ميزند درب خانه را
با صداي زير داد ميزني
سلام نكرد ه صبح
برگوشۀ لبم بوسه ميزني
انگارنه حرام انگارنه محرم
فاصله ها را تيغ ميز ني
يادم نمي رود ناز ديروز تو
امروزچه شد تورا بي باك ميزني
مست گشته ا ي و با ز
پيك دگر چرا مستانه ميزني
رقصان وپايكوبان از در درآيي و
با اين كه خسته اي ساز ميزني
مستي چو برد هوش و هواس تو
راز نهان خود فرياد ميزني
مجنو ن تو يــي نـــه مـــن
آخر چرا عزيز من را تو ميزني
پرهيز كنيد از دوست داشتن
مگر نشنيده ايد
كاشف به عمل آمده
در اين رابطه خطر نزديك است
ايست ،
آهسته ،
تازگي ها نشنيده اي كبوتري تخم گذاسته باشد ؟
يا پرستو آشيانه اش را تغيير داده باشد ؟
اصلا ً تازگي ها تازگي نديده اي ؟
يا مردي با كلاه و شال و قوزي در پشت از كنارت گذر كند؟
استغفرا...
شنيده ام فكر ميكني
مگر كپنت تمام نشده؟
يا شايد گنج يافته اي؟
شنيده ام لباسهايت را هم اتو ميكني
نكند عاشق شده اي؟
برو
شب را آسوده بخواب
كاش روزها هم ميخوابيدي
روزهاي شادي متعاقباً اعلام خواهد شد
امروز را يوم الشك غمگين باش
فردا را خدا كريم است
راستي خدا را شكر كوچه هاي بن بست را هم
يك طرفه كرده اند
هوا هم بسيار خوب است
تنها يك بار چرخ يك ماشين پنچر شد
كه به ياري رنگين كمان
ماشين را اوراق كرديم .
فصل تازه
تغيير رنگ در تاروپود زمان
كتاب ها صحافي شده
جلدها خبر از دروني متفاوت
ريگي در پاي من
كند تر از هميشه پيش ميروم
مراقب رنگ ها باشيد
فراتر از مسئوليت خويش
كوته فكري ما بود كه با اين فكر بلند
بر ديوارها چنگ ميزنيم
راه فرار تلاطم است
چون موج هاي خروشان دريا
تنها زماني كه كشتي هاي مهاجم
در عمق دريا فرو ميروند
دريا دوباره آرام مي گيرد
مردمان فكر چه روزي دارند؟
من تو را مي خواهم
هر تفكر كه در اين پشت خوابيده است
من تو را مي خواهم
گرچه حتي عقل ناقص به كمالش نازد
و بگويد كه پليد
و بگويد كه خبيث
و كند توهينم
من تو را مي خواهم
گر سلامم ندهند
يا كه گويند: در اين ره تو شدي شيطاني
و مرا امر كنند
و مرا نهي كنند
يا كه با زمزمۀ دست صورتم سرخ و خوناب شود
هر چه باشد
يا نباشد
چو مرا كافر و رند هم خوانند
چو دل از من بكنند
و در اين وادي كوچك تنها اندازند
من تو را مي خواهم
نمادها تغيير كرده اند
و ديگري بر جاي تو آرميده است
كتاب تاريخ را ورق زدم
گرچه به حقيقتش مشكوكم
سكوت در تمام صفحات كتاب
جلوه ميكند
انگار نسلها از زمان بانوي مقدس روزۀ سكوت گرفته اند
ميتوانم سوگند ياد كنم
رسوايي كه در سكوت اين ورقها نهفته است
صدها كتاب و هزاران جمله را به سخره ميگيرد
واژه ها به امروز رسيد و لباس امروزي به تن كردند
فاصله ها رنگ باخت
نزديكي ها رنگ باخت
ما من شديم
و من ما
ساعت ها جهاني
و شب رنگ باخت
ولي انگار هنوز در اين گوشه از جهان
پيرزني با دستهاي پينه زده
دست بر پستان گاو ميكشد
كودكي چرخ گاري دنبال ميكند
و پسرك جوان چشم انتظار
تا كوزۀ دخترك را بشكند .
كمي امروزي تر
كمي باكلاس تر
لباس جين
مانتو
قرن 21
فضا را مجازي كرده اند
من كه نمي فهمم
اين همه تغيير
اين همه تحسين
و تنها
نماد ها تغيير كرده اند
و ديگري برجاي تو آرميده است .
نويد 18/8/1388
جايتان خالي ، ديروز پايم شكست .
خانم كچكار دست به كار شد . از سرانگشتان پا تا زانو مهروموم شد تا خدايي ناكرده قدم از قدم بر ندارم .
حالا من ماندم و سنگ فرش هاي شكسته اين شهر غريب تا با هم لي لي بازي كنيم.
خداي را صد هزار مرتبه شكر كه در كودكي لي لي كردن آموختم.
كم كم دارم معناي تك روي را هم ميفهمم .
راستي يادم رفت از آقاي دكتر تشكر كنم كه بعد از تماشاي مجموعۀ شبانۀ جعبۀ جادو افتخار دادند و به بيمارستان آمدند ، حالا بماند كه چند ساعتي از وقت مسي بنده را گرفت .
اگر جوياي حال بنده هستيد ، دماغم چاق است و تنها اين خانه نشيني شدن است كه كج خلقم ميكند .
